Witaj, grudniu!

Siema i równocześnie powoli nadchodzi czas na pożegnalne uściski. Przyleciałeś szybciutko, w równie ekspresowym tempie zmykasz, podstępny ;-) Ach, ależ co to był za czas - nuda to ostania rzecz, o jakiej myślę wspominając uciekające tygodnie i bardzo mnie to cieszy - tygodnie jesiennego, przymusowego plackowania skutecznie pokazały mi, że muszę coś robić, by czuć, że żyję. Dziękuję Ci, życie, za taką wspaniałą szansę na odrodzenie! 

Pssst, Dziewczyna z pociągu  wciąga i uzależnia, zdecydowanie polecam! Trochę za bardzo się pod koniec wkręciłam i lekkim niepokojem napawało mnie czytanie jej w nocy ;-) Początkowo miałam plan, by czytać ją tam, gdzie sygnalizuje tytuł - w pociągu, lecz pokonała mnie noc ;-) A skoro już o podróżach, to...

W grudniu zaczęłam pełną parą pracę, o czym już jakiś czas temu wspominałam. Pracę, która w grudniu przyniosła mini wycieczkę służbową do Krakowa. Żeby było zabawnie, jakiś czas temu w komentarzach u Magdy (klik) wspominałam, że jakoś nigdy nie miałam okazji zwiedzić smoczego miasta jesienią czy zimą. Nie minęło kilka tygodni, a Kraków zawołał mnie sam ;-). Weekend w Krakowie był fajną, niespodziewaną odskocznią od codzienności. Dobra, czas najwyższy zabrać walizki, już powoli świta. Na zegarach nieśpiesznie wskazówka zbliża się do godziny szóstej rano, za oknem pojawia się znana hala krakowskiego dworca. Co robić? Jak żyć? Do szkolenia pozostało jeszcze ładnych parę godzin. Uff, jak dobrze, że Charlotte serwuje w tygodniu śniadania już od siódmej! Zaliczamy urokliwy spacer po Starym Mieście, jak tu cicho i spokojnie...nie przywykłam do takiego widoku ;-) Dwa dni w Krakowie mijają szybko, choć równocześnie mam wrażenie, iż sobotni poranek to już niedziela, jakkolwiek nielogicznie to brzmi, tak się właśnie czułam :D

Wracamy do codzienności. Pewnego dnia kończymy pracę, a tu okazuje się, że rzut beretem od biura, dokładnie w tym samym momencie, rozpoczyna się kolędowanie - Cicha noc śpiewana w różnych językach. Bardzo ciepło i sympatycznie wspominam, najbardziej zapadł mi w pamięć występ grupy z Chin, ponieważ jako jedyni wystąpili w liczniejszej grupie. Miło ze strony miasta, że na tę okazję przygotowała śpiewniki (patrz: dolny obrazek). Kwadrat zdjęć zamyka moja ukochana Bonita - pies, który po raz pierwszy wyczaił na spacerze kość i chciał ją zanieść do domu. Sierotki ze schroniska, nienauczone od małego takich nawyków, niekoniecznie wiedzą co robić z przysmakiem...

Powrotów z pracy ciąg dalszy - pewnego dnia udałam się niestandardową drogą. I odkryłam nieznane podwórko, które zostało nowocześnie i funkcjonalnie zrewitalizowane, czad! Po zmroku, otoczone ścianami zaniedbanego budynku, wygląda nieco creepy, ale uważam, że ktoś dobrze ogarnął kwestię zieleń+miejsce do siedzenia dla mieszkańców+oświetlenie+estetyka. Ach, no i jak widzicie na ostatnim prostokącie, zaczęłam przygodę z hybrydami i widzę postęp, z każdym kolejnym razem wychodzi mi to lepiej :-) Nie wyobrażam sobie momentu, w którym zacznę chodzić do kosmetyczki na paznokcie, więc zabrałam się za to sama.

Życie kołem się toczy, a czasem i okręgiem - zauważyłam, że w ostatnim tygodniu coś często nieświadomie skupiałam się na tej figurze, powiedzmy, że podświadomie w nawiązaniu do symboliki kończących się świąt, krąg życia, narodziny - i już kilka pozornie niezwiązanych ze sobą migawek z życia nabiera sensu. Grosz - co tu robisz, moneto ;-)? Podoba mi się interpretacja, jaką ostatnio usłyszałam od koleżanki - grosz to takie małe szczęście. Znajdujesz zagubioną monetę=przygarniasz do siebie trochę szczęścia...;-) Logo marki Koh-I-Noor to znak mojego zwycięstwa - wygrałam kalendarz, jest śliczny i wielki, spodziewałam się malucha, a tu gigant;D bardzo ucieszyła mnie ta niespodziewana zdobycz. I podoba mi się opakowanie z logo mojej ukochanej marki ;-)
A pozytywką bawię się w święta. I mam śnieg na zawołanie!

Intro

Ta kartka z wirtualnego pamiętnika wlecze się rekordową liczbę dni. Jak można pisać podsumowanie tygodnia pod koniec kolejnego? Cóż. Zacznijmy od początku: gdy kończyłam tekst, a było to poniedziałkową porą - nagle wysiadł Internet. Pretty awesome. Stało się to wtedy, gdy wylewałam żale na niesprawiedliwe oceny Polski na Junior Eurowizji. Przypadek? Nie sądzę ;-) energia przepływa, nic więc dziwnego, że negatywna reakcja spowodowała coś niezbyt sympatycznego. Dlatego też uważam, że trzeba dzielić się dobrą mocą, gdyż dobra siła, wraca. Karma prędzej czy później dopada każdego. Żeby nie było nudno, tuż po internetowych przebojach...współpracy odmówiła drukarka. Tego było już za dużo ;-). Jak się później okazało, wszystkie perypetie elektroniczne zdarzyły się w czasie burzy magnetycznej.

Wrzucam więc wpis w dwóch częściach, za to spięty pewną klamrą kompozycyjną, jaką jest praca, którą właśnie zaczęłam. Cieszę się, że wracam do żywych i znalazłam sympatyczną pracę w biurze nieruchomości. Okej, nie przedłużając - część 1:

14 - 20 listopada

Witajcie, ziomeczki! Dobiegł końca tydzień wyjątkowo ciekawy, acz niefotogeniczny. Dziś w blogowym koszyku mam sporo rzeczy dziwnych, brzydkich i fajnych jednocześnie. Nie mogę się zdecydować na hit, wstawiam więc wszystkie ciekawostki, jakie zobaczyłam ostatnio. Na początek historia weekendu, czyli przypadkowe odkrycie drugiego Tigera w mieście - dwupiętrowego. W centrum. Idealnie! Pierwszy poznański sklep tej marki jest malutki, w tym nowym odkryłam nieznane działy, takie jak akcesoria do ćwiczeń, ozdoby świąteczne i milion razy więcej artykułów papierniczych i kuchennych...siedlisko pokus :-((  Temperówka do marchewek - w sumie nawet przydatna rzecz, podobnie jak podróżny futerał na biustonosz, który spotkałam pierwszy raz  w życiu. Urzekł mnie jego dizajn:-) Bardzo lubię poznański odpowiednik temperówki, czyli ostrzytko. Myśląc o temperowaniu marchewek przypomniała mi się historia z liceum - matura próbna z matematyki, siedzimy w sali gimnastycznej, a dziennikarz z pewnej gazety robi kilka zdjęć, słucha co się dzieje i kogoś zagaduje. Następnego dnia czytamy artykuł zatytuowany w stylu Czy ktoś ma ostrzynkę? (albo coś w ten deseń (kolega pytał sąsiadów właśnie o ostrzytko). Urocze :D

Parę tygodni temu wspominałam o celu na listopad, jakim był zakup butów. W końcu mogę użyć czasu przeszłego, udało się je dostać ;-) szukałam zwykłych, czarnych botków, w których nie wywinę orła na lodzie. O takich, które będą miały podeszwę grubszą niż 2 milimetry. Po kilku nieudanych podejściach trafiłam na buty, jakich szukałam. Z pomocą przyszedł niezastąpiony h&m. Jak zawsze ;-). Dla zmyłki wstawiam zdjęcie innych butów:D. Podobają mi się ogromnie, a kupiłam je pod koniec zeszłej zimy. Nie dość, że piękne, to jakie wygodne...buty-marzenie. Zdjęcie trafia tu jako motywacyjne - tej zimy jeszcze zacznę w nich chodzić. Odpowiednia motywacja do ćwiczeń to podstawa sukcesu :D.

Ostatnie zdjęcie urodą nie grzeszy, lecz smakiem - owszem. To szybka, domowa nutella (robiłam ją mniej niż kwadrans) z awokado, banana i kilku innych fajnych rzeczy, które w swoim czasie wskoczą na bloga. Uff, tym sposobem mogę zakończyć przegląd pięknych inaczej zdjęć i przejść do Eurowizji. Wczoraj na Malcie odbył się finał  konkursu Junior Eurowizji. Całkiem sporo odsłon zdobył wczoraj mój post o tym, co dała mi Junior Eurowizja (klik). Dekadę temu byłam fanką tego konkursu, potem mi przeszło (dorosłam). Bardzo się zdziwiłam, gdy w październiku odkryłam, że Polska po jedenastu latach wraca do gry ;-). A jeszcze bardziej się zdziwiłam (chociaż w sumie to nic szokującego) jak szybko zmienia się świat. W 2005 roku, gdy polska telewizja przestała emitować finały Junior ESC, jedyną opcją było oglądanie rosyjskiej albo białoruskiej transmisji za pomocą Windows Media Player, obraz nie nadążał za dźwiękiem, ciągle coś się cięło...a tu proszę, oficjalny kanał JESC na yt, elegancko transmisja finału  po angielsku, ba - na żywo mogłam oglądać nawet oficjalne przywitanie uczestników parę dni wcześniej i losowanie kolejności występów. Fajnie.

Konkurs wygrała reprezentantka Gruzji z piosenką niczym z Broadway (piękny głos, uważam, że zasłużyła na wygraną). Wspominam o skojarzeniach z Broadway, ponieważ laureatka obecnie mieszka i uczy się śpiewu w USA ;-)

Muzyka muzyką, ale jak wiadomo - Eurowizję wygrywa kraj, nie piosenka. Mimo wszystko ubolewam, że reprezentująca Polskę Olivia Wieczorek zajęła dopiero 11 miejsce:

 

Żałuję, że zrezygnowano z głosowania publiczności - punkty przyznawało jury (dorosłe i dziecięce). Obserwowałam przez ten miesiąc filmiki wrzucane na yt eurowizji - wrzucano występy wszystkich eliminacji krajowych, następnie z oficjalnych prób już na Malcie, wczoraj - z finału. I za każdym razem występy Olivii znajdują się na pierwszym lub drugim miejscu w danej kategorii ;-) Na przykład teraz, gdy piszę, występ zwyciężczyni obejrzano przeszło 125 tysięcy razy, Olivii ponad 95 tysięcy, a następny w kolejności...ponad 42 tysiące. Wylałam eurowizyjne frustracje, gratuluję tym, którzy wytrwali :D [w tym momencie padł Internet]. Zrobiłam dziś małą powtórkę z researchu i nadal Olivka jest druga pod względem liczby wyświetleń finałowego występu ;-)

Zostajemy w klimacie europejskich języków - jakiś czas temu trafiłam u Eweliny (klik) na post o polecanych aplikacjach na telefon. Zaprzyjaźniłam się z Memrise i pykam podstawy szwedzkiego ;-) podoba mi się to, że aplikacja regularnie skłania do powtórek dawnych słówek, a nie tylko leci naprzód - dzięki temu naprawdę coś zapamiętuję ;-). Szwedzki podoba mi się jako język, gram w grę bez celu większego, niż rozruszanie mózgu.

Tom drugi dzisiejszego powieści posta nadchodzi, a w nim...

21 - 25 listopada

W tym tygodniu spędziłam okres próbny w biurze nieruchomości, od grudnia startuję tam już na stałe i przyznam, że bardzo mi się podoba i praca, i panująca w biurze atmosfera - dokładnie takiej pracy szukałam :-) Dodatkowym atutem jest piękna, klimatyczna lokalizacja - tuż przy Starym Rynku. Sami popatrzcie, jak miło się tam spaceruje:

Bardzo fajnym pomysłem, który przyniósł ten tydzień, był wypad na sushi - nigdy nie próbowałam japońskiej kuchni w tym wydaniu, ciekawie było poznać coś nowego :-) Tak, jak przypuszczałam - owoce morza i nori to nie moje klimaty smakowe, ale równocześnie przekonałam się, że sushi można się najeść (dotychczas myślałam, że nie można się zapchać kilkoma rollsami, a tu proszę:-). 

Na koniec wrzucam zakup, którym zadziwiłam sama siebie, ale kurczę...spodobał mi się ten kropkowy zegarek, chociaż nie lubię złota, a pudrowy róż - tak średnio. Po cichu przyznam, że najbardziej urzekł mnie słodki sekundnik ;-).

Do następnego czytania !:-)

P.S. W niedzielę ostatni odcinek "Belfra". Jak żyć? Kto zabił Joannę W.?