Piję dużo herbat i lubię próbować nowych. Parę miesięcy temu przedstawiłam Wam moich zimowych ulubieńców. Dzisiaj kilka słów o marcowych odkryciach. Tym razem zaprzyjaźniłam się z trzema herbatami. Jako że marzec był miesiącem moich urodzin, dwie z dzisiejszych pozycji to prezenty od przyjaciół właśnie na tę okazję (dzięki, ziomeczki!)
Kolejność herbat całkowicie przypadkowa.

1. Discover the World. Secret of Machu Picchu (yerba mate + kakao i wanilia), Big-Active

Od dawna czekała na swoją kolej w herbacianej szufladzie. Na początku byłam totalnie na nie, bo smak taki dziwny...ostatnio jednak do niej wróciłam w ramach odkrywania nowych smaków i jestem oczarowana. Ten napar to coś pomiędzy herbatą a kakao. I w dodatku nazwę ma uroczą.

Przypadkiem wiosna stała się czasem, kiedy piję całkiem sporo yerba mate i herbat liściastych. Ta urzeka intensywnym, owocowym zapachem, oraz smakiem - tak, jak lubię, czyli gorzkim, ale ze słodką nutką. 

3. Melisa, Biofix

Zestaw ratunkowy na bardziej stresujące momenty życia. Muszę przyznać, że dawno nie próbowałam liściastej melisy, a czuć różnicę między taką a torebkową.

Co najchętniej pijacie wiosenną porą? Chętnie przygarnę różne inspiracje :-)

Warto ruszyć tyłek i powiedzieć see you later rutynie. W ramach tego staram się w ostatnich miesiącach odkrywać nowe smaki. Gdyby ktoś rok temu powiedział mi, że polubię masło orzechowe, yerba matte o smaku waniliowym z kakao to dobrze bym się uśmiała. Największym odkryciem jest imbir - nie wiem czemu, ale wracam z przyjemnością, choć z ostrymi potrawami mi nie po drodze. Challenge do wakacji: zredukować liczbę spożywanego cukru, to dopiero wyzwanie! Na razie oduczyłam się jedzenia słodkich jogurtów zastępując je naturalnym z...cynamonem, za którym również do zimy średnio przepadałam. Cóż, tylko krowa nie zmienia poglądów...;-) Dobrze jest się czegoś nowego o sobie dowiedzieć, polecam!

Na pierwszy rzut oka to zdanie to masło maślane w porównaniu ze słowami migdałka trójklapowego, ale nie: tu mam na myśli aktywność fizyczną. Brzmi to dość komicznie z ust człowieka o popsutym kolanie, ale paradoksalnie muszę się sporo ruszać, by powrócić do sprawności. Wcześniej nie zdawałam sobie sprawy jakie trudne może być schodzenie po schodach (o dziwo łatwiej idzie się do góry). Słowo-klucz na wiosnę to regularność! Bez codziennych ćwiczeń nie będzie rezultatów, a wręcz przeciwnie - będzie tylko gorzej. To zdecydowanie największa motywacja. Już nie rozpisuję się o tym, jaka to radość, kiedy widzi się postępy! 

Jestem bardzo ciekawa, jakie działania Wy podejmujecie wiosenną porą? Na czym się  skupiacie? 

do następnego razu!

Od dawna marzy mi się podróż, która trwa maksymalnie dobę. Taka, że rano się wyrusza w nieznane i wraca wieczorem tego samego dnia. Nigdy nie wybrałam się w tego typu wyprawę - wygrywały wycieczki dłuższe, co najmniej kilkudniowe. Najlepiej, żeby była to podróż samolotem, bo bardzo dawno w ten sposób się nie transportowałam. I do miejsca (a najlepiej kraju), w którym nigdy wcześniej nie byłam. No i też żeby droga nie zajęła połowy czasu wycieczki - stawiam na Europę, najchętniej na którąś ze stolic. W chwili obecnej na mojej liście top destynacji znajdują się*:

A. jak AMSTERDAM
 I w sumie Rotterdam też mnie kręci. O tym, dlaczego kocham Holendrów, pisałam TUTAJ.

B. bo lubię SZTOKHOLM

źródło

Odkąd w podstawówce przypadkiem trafiłam w telewizji na transmisję Junior Eurovision Song Contest 2004 w Lillehammer zapałałam ogromną miłością do Szwecji i tak jakoś zostało mi do dziś. Uwielbiam język szwedzki i lubię Szwedów podobnie jak Holendrów. I jestem pod wrażeniem tego, jak dobrze znają angielski. Marzy mi się nocleg w hostelu na wodzie, z widokiem na stare miasto.

C. ponieważ ciągnie mnie do OSLO

źródło

Miłość do Szwecji zatacza u mnie szersze kręgi i płynnie przechodzi w fascynację szeroko pojętą Skandynawią. Do tej pory odwiedziłam Kopenhagę i przypadła mi do gustu tamtejsza architektura. Na mojej liście must visit w Oslo znajduje się...jakże oryginalnie - słynny gmach opery ;) Ten budynek jakoś bardzo przypomina  mi Bibliotekę Królewską w Kopenhadze. Chociaż trochę im daleko do siebie, ale jednak ilekroć patrzę na operę to przypomina mi się biblio. A Wy co sądzicie?


D. dajcie mi LONDYN

źródło

Jakoś nigdy nie było mi pisane pojawić się w Wielkiej Brytanii. Westminster Palace, Big Ben, London Eye - takie typowe, oklepane i oczywiste, a jednak nieznane i zachęcające. No i Gherkin. Ważnym powodem, żeby pojechać do Londynu jest również wspomnienie lat młodości i Harry Potter ;-) . Bez wizyty na Peronie 9 i 3/4 tam nie jadę, no way...


E. eksplorować MEDIOLAN

źródło

Dobiegając do końca wywodu dotarło do mnie, że 80% moich podróżniczych marzeń dotyczy:

1. miast wietrznych,

2. związanych z szeroko pojętą wodą,

3. raczej zimniejszych, niż upalnych.

Nie oznacza to jednak, że nie lubię południowej Europy. Mediolan, na przykład, kusi mnie bardzo. Wstyd nie zobaczyć na własne oczy Duomo, a potem nie udać się do Galerii Wiktora Emanuela.   

*kolejność przypadkowa

Przyszedł, choć w ogóle go nie zapraszałam. Wręcz przeciwnie...gdybym jakimś cudem dowiedziała się o jego planach, najchętniej zatrzasnęłabym mu drzwi przed nosem i zastawiła je trzema szafami. Póki co żadnej szafy, a co dopiero trzech nie przestawię, ponieważ trzasnęło mi kolano, a konkretniej - niezidentyfikowana część w najgłębszych czeluściach stawu. A tuż po spektakularnym gruchnięciu i fajerwerkach przed oczami przypałętał się On.

Mister Pain w głębokim poważaniu miał moje plany na najbliższe dni i zawłaszczył sobie prawo decydowania o tym, kiedy będzie przypominał o swoim istnieniu. I tak żyjemy sobie w tym pasożytniczym związku już drugi tydzień. Bardzo żałuję, że dopiero w momentach, kiedy  faktycznie nie mogę się ruszyć, doceniam jakim darem jest posiadanie dwóch sprawnych kończyn.

 Dopiero, kiedy moja sprawność drastycznie spadła zrozumiałam, jak trudne jest chodzenie o kulach i ile energii zżera, dając w zamian fantastyczne zakwasy o poranku. Bardziej zwracam uwagę na stawiane kroki, aby oszczędzić sobie niepotrzebnego bólu. Chociaż dochodzę też do wniosku, że i do bólu przyzwyczaić się można. Chodzę wolniej i pokonuję mniejsze dystanse. I niezmiernie cieszę się, że pomalutku i nieśmiało, sprawność powraca. Nie mogę się doczekać, aż bez bólu będę mogła maszerować gdziekolwiek, a nie tylko się snuć.

Z całej tej dotychczasowej przygody wykluły się w mej głowie pewne spostrzeżenia. Niby takie oczywiste i od zawsze o nich wiedziałam, ale dopiero dzięki kontuzji odczułam ich sens. Ogromnie podziwiam ludzi, którzy całe życie zmagają się z niepełną sprawnością. Żałuję, że dopiero taka kontuzja uświadomiła mi, jak ciężkie i bolesne jest utracenie chociaż 20% możliwości w pełni zdrowego i ruchliwego człowieka.  Jaka szkoda, że w codziennym życiu tak mało czasu i uwagi poświęcamy na docenienie tego, co mamy. Takie pozornie zwykłe dwie sprawne nogi to masa szczęścia. Ilu ludzi może co najwyżej o tym pomarzyć? Czemu tyle energii marnujemy na wymyślanie na siłę problemów, których nie ma, zamiast zachować tę energię na coś produktywnego, pozytywnego? Po co tracić siły na podcinanie sobie i innym skrzydeł?

Amelia Coelho

W marcu jak w garncu - bardzo oryginalnie i ambitnie porównam mijający tydzień (poziom ogarnięcia sięga zenitu - przed chwilą napisałam zeszłoroczny tydzień ;D) do szykowania obiadu - raz robisz pesto, raz zupę jarzynową. Tak też wyglądały ostatnie dni - totalny misz-masz wszystkiego i, moje kochane ziomeczki, zmiany! Idą zmiany!

Ostatni semestr akademicki rozpoczęłam w środę, więc w gratisie dostałam czterodniowy weekend ;-) Całkiem sympatycznie zaskakuje plan zajęć, zachwycam się nim już kolejny tydzień i wyjść z podziwu nie mogę - zajęcia dwa dni w tygodniu, dwa dni pod rząd. I to bez żadnych okienek. Czy to jawa czy wciąż śnię? Cieszę się, że tej wiosny mogę mieć życie poza uczelnią. A czym będę zajmować się w czasie wolnym od zajęć? O tym za trzy sekundy.

 zajęcia w tym semestrze opierają się w dużej mierze na utrwaleniu wcześniej zdobytych umiejętności i przećwiczeniu ich w praktyce. Raczej nie zapowiada się nic kompletnie nieznanego i nowego. Czas zajmie analizowanie historii oraz kompozycji danego obszaru, projektowanie zmian - czyli standardowa praca semestralna, tylko że dotycząca dotychczas nieznanych obiektów :-)

 Moje zeszłotygodniowe wyprawy w teren zakończyły się sukcesem - hurra, dostałam pracę, która mnie cieszy :-) Nie ma to jak praca z dziećmi i to w ciekawym miejscu. Póki co nie zdradzam co to za obiekt. Niebawem poświęcę mu więcej uwagi w którymś z nadchodzących postów, bo to miejsce godne polecenia.
P.S. Kochana uczelnio, dziękuję Ci, że umożliwiasz mi pracę... dając trochę wolnego :)

 W zeszłym roku podjęłam książkowe wyzwanie. W tym roku idę na spontan i nie narzucam sobie żadnych czytelniczych ograniczeń - co wpadnie mi w ręce i przyciągnie uwagę - zostaje ze mną na dłużej. W tym tygodniu przyjaźnię się z takim trio:

Zgodnie z zasadą jeśli czytasz jedną książkę, to zacznij dwie kolejne, bo nie możesz się ich doczekać czytam trzy pozycje równocześnie. Zbiór wywiadów z psychologami i psychoterapeutami pt. Żyj wystarczająco dobrze pomaga mi zrozumieć te z zachowań i postaw innych ludzi, których najzwyczajniej w świecie pojąć nie umiem. Logiczne ich wytłumaczenie językiem przystępnym, a zarazem konkretne przedstawienie tematu pomogło mi zrozumieć pewne motywy zachowań i otworzyło szerzej klapki mózgu.

Płeć mózgu znalazłam w bibliotece na półce z nowościami, po czym siostra oświeciła mnie, że przecież tę pozycję mamy w domu i nie jest ona żadną nowością. Cieszę się, że trafiłam na tę książkę, bo fajnie uzupełnia Żyj wystarczająco dobrze tłumacząc róźnice między mózgiem żeński i męskim. Dzięki umieszczonemu w niej testowi sprawdziłam, czy mój mózg działa bardziej jak kobiecy czy może jednak bliżej mi do panów pod względem postrzegania rzeczywistości ;-)

Ziomeczki, życzę Wam pokładów przyjemności na najbliższe dni!

Przychodzą w życiu różne chwile...w tym między innymi takie, kiedy jest się wielkim fanem kogoś lub czegoś - i nie ma znaczenia, czy chodzi o piosenkarza, pieczenie ciast czy brazylijskie jiu-jiutsu - po prostu kogoś lub coś się uwielbia w całej okazałości i czerpie z tego radość. Znacie ten stan?

Mam tak obecnie z Holandią, Holendrami i tym, co z nimi związane. A dlaczego?

 1. Marzy mi się Amsterdam. Albo Rotterdam. A najlepiej - oba naraz. 

Od dawna chodzi mi po głowie chociażby jedno- czy dwudniowe zwiedzanie któregoś z holenderskich miast. Wiecie, chciałabym zobaczyć czarujące kanały, kamienice tuż nad brzegiem wody, poczuć wiatr we włosach i zatokach. Tak bardzo.

 Są kamienice nad wodą, ale to nie jedyny magnes, który mnie przyciąga - spójrzcie na barki na wodzie, zaadaptowane na mieszkania...

...mają nawet ogródki!

Nieustannie zachwyca mnie to, że Holendrzy są cenionymi na całym świecie specjalistami od technologii wodnych, którzy zaczęli w swoim kraju po prostu poskramiać żywioł wody, osuszać tereny oraz stawiać budynki w mieście tuż nad brzegiem wody, zamiast się od niej odsuwać. #SzacunekTakBardzo

A konkretniej - za kolonizację olęderską, o której wcześniej za dużo nie wiedziałam, a spotkałam się z nią bliżej na uczelni. Nie zdawałam sobie wcześniej sprawy, że w wieku XVII Holendrzy (uściślając - nie tylko Holendrzy, ale też mieszkańcy innych krajów protestanckich), wysiedlani ze swojego terytorium ze względu na wojny religijne, przybywali do Polski.  Jako specjaliści od melioracji, zaczęli osiedlać się na terenach dotychczas niedostępnych - w dolinach wielkich rzek, terenach często zalewanych, zalesionych. Adaptowali tereny do tej pory niedostępne dla rolnictwa czy osadnictwa. Jestem bardzo ciekawa, jak bez Holendrów wyglądałby krajobraz Polski...;-)

4. Za rowery...

Moim marzeniem związanym z podróżą do któregoś z większych holenderskich miast jest przejażdżka rowerowa malowniczymi trasami wzdłuż kanałów...oczywista oczywistość, wiem:D

 tutaj akurat Rotterdam i Harbour Cycle Tour

5. Za to, jacy są. 

Punkt najbardziej subiektywny ;-) Miałam okazję poznać w życiu czterech rodowitych Holendrów, i za każdym razem byłam zachwycona ich podejściem do życia, optymizmem i świetnym poczuciem humoru.

Jak sprawa wygląda u Was? Czy macie kraje bądź miejsca, które darzycie szczególną sympatią?