Parę tygodni temu rozpoczęłam pracę przy organizacji dziecięcych urodzin. Szczególnie w weekendy przewijało się tam mnóstwo twarzy, nie jeden raz wśród kilkunastoosobowej ekipy urodzinowej trafiałam na dwie (a czasem nawet trzy) Amelki. Nie licząc mnie, rzecz jasna. Rozbawiła mnie reakcja pewnego chłopca, który, słysząc, jak mam na imię - skrzywił się i stwierdził, że za dużo Amelii jest dookoła ;D Jeszcze dziesięć lat temu trudno byłoby mi wyobrazić sobie, że moje imię trafi do dziesiątki najczęściej nadawanych żeńskich imion. Jak wspominam w co najmniej co drugim poście, życie lubi zaskakiwać ;-).

Przez zdecydowaną większość życia żyłam spokojnie w przekonaniu, że mam oryginalne, raczej rzadko spotykane imię. Przyzwyczaiłam się do komentarzy w stylu: ale masz ładne imię! Jak w tym filmie! A ja jestem Amelią z czasów, gdy to imię w ogóle nie było popularne. O filmie Amelia dowiedziałam się przypadkiem - będąc w wypasionym centrum urodzinowym (z którego pamiętam wielką, dmuchaną zjeżdżalnię i coś w stylu lodowiska dla rolkarzy - kto pamięta Dynamix w Poznaniu?) na dziewiątych urodzinach koleżanki z klasy, animatorka powiedziała mi właśnie powyższe słowa: masz imię jak w tym filmie!). Niedługo po sukcesie filmu na ekranach pojawiła się kolejna Amelka - córka Zosi i Kuby z Na dobre i na złe. Przypadek? Nie sądzę ;D. Po 2001 roku liczba mikro Amelek zaczęła wzrastać. Teraz są wszędzie, prawie w każdej klasie podstawówki. Dla porównania - przez całą karierę szkolną poznałam (słownie) jedną Amelię. I o jeszcze jednej w moim wieku gdzieś słyszałam.

  

 Powyższą seledynową zakładkę do książek przywiozłam jako pamiątkę z wycieczki do Paryża. Tam po raz pierwszy trafiłam na gadżet z moim imieniem. W dzieciństwie przez długi czas marzyła mi się broszka - na pewno kojarzycie, o czym mówię, nad morzem można je dostać do dziś na straganie z pamiątkami. Broszka ma kształt serca, jest kolorowa, ma jakąś ozdobną pierdółkę w stylu żółwik czy muszelka i napisane na biało imię. W przedszkolu każdy to miał, a mojego imienia ze świecą można było wówczas szukać. Kiedy wyrosłam z takich gadżetów, zaczęły się pojawiać - dokładnie wtedy, gdy pierwsza fala filmowych imienniczek kończyła kilka lat ;D

Mam 24 lata i imię wybrało mnie samo. Przed moim urodzeniem rodzice planowali nadać mi właśnie to imię. Przypadek zarządził, a może i nie - że urodziłam się akurat we własne imieniny, choć powinnam przyjść na świat dwa tygodnie po 30 marca. Czuję, że moje imię jest po prostu...moje i mi odpowiada. W przedszkolu byłam Amelką, później Amelą, potem Amą...imię rośnie ze mną. Teraz jestem każdą formą po trochu. Przyzwyczaiłam się, że dzieci w przedszkolu czy szkole przekręcały Amelię na Amerykę (mój faworyt :D), Karmelkę, a w czasach wczesnego gimnazjum przemianowano mnie na Pamelę i Jamelię (daję głowę, że pamiętacie jej hit Superstar). 

Świat idzie do przodu - dziś ktoś marudzi, że Amelki są przereklamowane, kiedyś wyprzedzałam trendy i byłam małym hipsterem z imieniem oznaczającym po łacinie brak kończyn (amelia totalna). Na chrzcie musiałam mieć nadane drugie imię, ponieważ w tamtych czasach o św. Amelii nie słyszano. A dziś znane są nawet dwie :-).

Popijając popołudniową herbatę cieszę się, że imię wybrało mnie samo i żyjemy sobie w symbiozie. 

Od początku roku trafiam regularnie na książki, które zapadają mi w pamięć i wnoszą coś do życia. Coś użytecznego, czasem zaskakującego. Coś odkrywczego, co daje mi poczucie rozwoju i poszerzania horyzontów. Mówię tu o pozycjach, o których  nie zapominam tuż po odłożeniu na półkę z błogosławieństwem kurz się i wypoczywaj po wieki wieków. Amen to you. W zeszłym roku zabawiłam się w wyzwanie książkowe (klik) - stawiałam bardziej na obyczajówki niż na poradniki, w tym roku zrobiłam dokładnie na odwrót ;-) W 2015 zdecydowałam się na wyrobienie nawyku regularnego czytania. Czułam się źle z faktem, że czytam mało, a bardzo to lubię. Eksperyment uważam za udany,  już prawie od dwóch lat regularnie z chęcią sięgam do literek i nasza miłość rozkwita. Postanowiłam podzielić się dziś z Wami książkami, które w ostatnim roku uznałam za szczególnie godne polecenia. Część pozycji wybieram świadomie, na niektóre z pozycji wpadam przypadkiem. Jak to w życiu ;-) 

Na początek - człowiek-petarda, czyli wszystkie książki ks. Kaczkowskiego. Chyba nikogo nie zdziwi moje uwielbienie co do jego osoby, ale rzadko kiedy trafia się na człowieka o tak wielkiej mądrości życiowej. I równie rzadko kiedy trafiam na autora, z którym tak bardzo się zgadzam...;-) Wszystkie z poniższych książek mają niesamowitą moc. Zaczęłam od Gruntu pod nogami i Życia na pełnej petardzie, a ostatnio zupełnie przypadkiem na półce z nowościami w bibliotece trafiłam na Szału nie ma, jest rak. Czaiłam się na nią jakieś pół roku i kiedy zdążyłam o poszukiwaniach praktycznie zapomnieć - sama wpadła mi w ręce...;-)

Jakim cudem człowiek, świadomy tego, że zostało mu tak mało czasu, zamiast załamać się nad swoim losem...żyje jeszcze pełniej i wykorzystuje swoje dni bardziej, niż niejeden zdrowy ziomek? Czemu tyle czasu poświęcamy w życiu na tworzenie problemów, których mogłoby nie być? Ks. Kaczkowski bardzo pomógł mi ułożyć w głowie takie oczywiste prawdy i tak naprawdę docenić życie. Tak prawdziwie dogłębnie. 

Kolejna pozycja, czyli Płeć mózgu, pojawiła się w jednym z lutowych postów - wtedy połknęłam połowę, a potem porzuciłam na rzecz magisterkowych zmagań. Mocno się zdziwiłam znajdując ją jakoś wakacyjną porą i poczułam, że bez doczytania do końca się nie rozstaniemy ;-) Widzę, że osiedlowa biblioteka stanowi całkiem mocne źródło inspiracji - historia bliźniaczo podobna do książek ks. Kaczkowskiego - pierwotnie Płeć mózgu znalazłam na półce z nowościami. Siostra sprowadziła mnie na ziemię  - brawo, stare wydanie mamy w domu. Stare czy nowe - nieważne! Przygoda z tą niepozorną białą książeczką było sympatyczne. Książka napisana przez psychologa i dziennikarza, który psychologiczny język starał się przedstawić w sposób jak najbardziej zrozumiały dla zwykłego odbiorcy. Musiałam się koncentrować na czytanych słowach, bo sporo wiedzy przekazano na stosunkowo niewielu stronach, dużo badań, podobała mi się. Pomogła mi ogarnąć trochę bardziej różnice w sposobie komunikowania kobiet i mężczyzn i zrozumieć, że w naszych mózgach różne ośrodki odpowiadają za te same funkcje. 

Było dusza, teraz czas na ciało - Antyrak  to kompendium wiedzy o zdrowym stylu życia. Książka godna polecenia każdemu, absolutnie każdemu człowiekowi, nie tylko choremu, na co wskazywać może trochę tytuł. Głównie mowa tu o odżywianiu, ale pojawiają się też wątki dotyczące tego, jak stres, medytacja (której formą jest przecież także każdego rodzaju modlitwa) czy wysiłek fizyczny wpływają na organizm. Hm, czuję się trochę jak nawiedzona znachorka mówiąca jedz marchewkę i buraki gotowane na parze, a będziesz żyć w zdrowiu sto lat i wyleczysz raka i unikniesz zawału. Nic bardziej mylnego. Nikt nie mówi tu o odrzucaniu medycyny tradycyjnej, wręcz przeciwnie - tłumaczy, jak wspierać tradycyjny proces leczenia. Po które pokarmy sięgać, których unikać. Ta książka jest dla mnie sensowną odpowiedzią na pytanie: Co mogę zrobić, by zadbać o swoje zdrowie i ograniczyć jak najbardziej ryzyko choroby? Co  może zrobić człowiek już chory?  Podoba mi się to, iż każda informacja posiada odnośnik do badań, nie jest wzięta z kosmosu. 

 

Jakieś dwa tygodnie temu siedząc w autobusie przyszła mi do głowy myśl, że w sumie jakoś niedługo minie rok odkąd istnieje poliptyk. Jak potem sprawdziłam - brawo, przypomniałam sobie trochę po czasie. Teraz czuję się jak w sylwestrową noc, podsumowując, co się wydarzyło...i wiecie co? Nie mam wątpliwości, że założenie bloga pod koniec zeszłorocznych wakacji było bardzo dobrym pomysłem.

Przez rok udało mi się w miarę regularnie pisać - utrzymanie plus minus jednego posta na tydzień  to już nawet jakaś regularność. Jak mawia moja siostra - powinnam rozpocząć karierę polityka, ponieważ zaczynając mówić po drodze gubię główny wątek...cóż, całkiem podobnie wygląda życie poliptyka. Zaczęłam z myślą przewodnią, by był to blog związany trochę z moimi studiami, trochę z kreatywnością, a trochę - niech okaże się w praniu. Z biegiem tygodni coraz bardziej przekonywałam się, że przyjemność sprawia mi pisanie czasem też o mydle i powidle, tak po prostu o przemyśleniach życiem inspirowanych, które wepchnęłam do pojemnej szufladki myślodsiewnia. Trochę odpłynęłam od portu architektura krajobrazu i sama jestem ciekawa, gdzie dodryfuję w następnej kolejności. 

W ciągu minionych dwunastu miesięcy zdążyłam zmienić w swoim życiu dużo, nawet bardzo dużo - części wyzwań musiałam stawić czoła, inne podejmowałam z własnej woli i cieszę się, że stałam się silniejszym człowiekiem i uważniej patrzę na życie. W międzyczasie zdążyłam skończyć studia, zepsuć kolano i mieć tyle szczęścia w tym nieszczęściu, że siedząc teraz przed monitorem mogę powiedzieć: jestem na ostatniej prostej w wyścigu po pełną sprawność! Ach, to jest uczucie nie do opisania. Zdążyłam nawet trochę popracować (kocham pracę z dziećmi!), a teraz mogę śmiało powiedzieć - tej jesieni nastał czas, by porządnie zadbać o zdrowie. Jak pisałam w poście księżniczkowym - trzeba szanować siebie tak samo, jak innych. Muszę wałkować regularnie to zdanie. Wracam do formy, by w przyszłym roku wrócić na zumbę.

Dziękuję ci, drogi poliptyku, stary przyjacielu - za to, że jesteś. Wniosłeś nową jakość do mojego życia i pokazałeś, jak czadersko jest robić coś po prostu dlatego, że to sprawia przyjemność. Nieustannie udowadniasz mi, że warto być sobą i robić to, do czego jestem przekonana.

Na marginesie: tytułowe zdjęcie zrobiłam wracając z pracy do domu. Czułam się jak na wakacjach, choć byłam w mieście ;D lubię to miejsce ze względu na ciekawą atmosferę. Patrzę przed siebie - a tu sosny jak nad Bałtykiem, odwracam się i widzę centrum handlowe. Równocześnie jestem na granicy miasta i wsi. I tym sposobem opanowałam bilokację i siedzenie na dwóch stołkach równocześnie :-)

Liebster Bloger Award to zabawa blogowa polegająca na odpowiadaniu na zadane przez innego bloggera pytania. Taki typowy łańcuszek dla zabawy i lepszego poznania się. Jak głosi krążące w internetowej sieci hasło towarzyszące tejże zabawie - nominację otrzymuje się za dobrze wykonaną robotę. Czas najwyższy wziąć się więc do roboty, przerwać tę nienaturalnie długą ciszę blogową i zacząć robić dobre, produktywne rzeczy!

Na początek wysyłam wielkie dziękuję dla Kasi spod Palmy Kokosowej (tutaj) za zaproszenie do zabawy, miło mi się zrobiło czytając Twojego posta :-)

 Przechodząc do meritum: O co zapytała Kasia?

1. Tekst na blogu, z którego jesteś najbardziej dumny

Tekst o współczesnej księżniczce (tutaj) oddający moją filozofię życiową. Wciąż jestem pod wrażeniem tego, jakie wrażenie tekst wywarł na czytelnikach, fajne doświadczenie blogowe. ;-)

2. Spójrz za okno - opisz co widzisz :)

Patrząc przez parapet zastawiony moim mini ogródkiem na parapecie, który pnie się w górę...i w górę ;D widzę czereśnię, żywotniki, dwa świerki i brzoskwinię. Z boku majaczy falujący na wietrze parasol przeciwsłoneczny na balkonie. Czuć schyłek lata, ale jeszcze nie do końca jesień. Jest zdecydowanie zielono!

3. Najpiękniejsze miejsce, w którym byłeś

Hm, trudne pytanie, trudno porównywać warzywo z owocem, miasto z wsią, Polskę z zagranicą - każde z miejsc kryje w sobie innego rodzaju piękno. Postanowiłam więc trochę ogarnąć i pogrupować:

wybieram:

...spośród miejsc zagranicznych - Wenecja (piękne, wakacyjne chwile, historia, aktrakcyjne widoki, urokliwość...ach, długo by się można rozpływać, Wiedeń (czystość, przestrzeń - jestem zachwycona klimatem miasta), nie mogę też w tym miejscu nie wspomnieć o Taize - urok francuskiej wsi i wyczuwalna na każdym miejscu ludzka życzliwość tworzą miejsce piękne, idealne

...spośród miejsc polskich - zachwycił mnie Białystok! Największa niespodzianka wśród odwiedzanych przeze mnie miast. Poczucie przestrzeni w centrum miasta, dobra sieć dróg rowerowych (wcześniej nie widziałam nigdzie ronda rowerowego), czystość - pięknie.

4. Cecha, którą cenisz u innych, a sama jej nie posiadasz?

Umiejętność swobodnego przemawiania na forum bez stresu i splątania myślowego ;D Ach, nie każdy rodzi się mówcą. Jak dobrze, że skończyły się czasy prezentacji na zajęciach!

5. Najdziwniejsza rzecz, którą widziałeś w życiu?

Najbardziej abstrakcyjne z doświadczeń życiowych to spotkanie polskiej wokalistki na plaży w Szwecji. To było tak surrealistyczne przeżycie, że na długo zostanie w mojej pamięci ;-)

6. Ekstrawertyk/introwertyk - jaki jesteś?

Jak każdy człowiek, posiadam w sobie miks cech obu typów osobowości, ale  jednak przeważa introwertyzm. Dużo myślę, analizuję i potrzebuję czasu dla siebie. Równocześnie lubię spotkania z ludźmi i rozmowy.

7. Ktoś daje Ci możliwość cofnięcia czasu - korzystasz? Dokąd się cofniesz?

Oj, zdecydowanie nie chciałabym skoczyć w przód i zobaczyć, co mnie czeka. Z kolei cofnięcie czasu wydaje mi się bardzo kuszącą propozycją i cofnęłabym się do chwili przed wypadkiem, w wyniku którego ucierpiało moje kolano. Tu nie mam żadnych wątpliwości ;-)

8. Jest coś, czego zazdrościsz innym?

Prawo jazdy to rzecz, którą posiada większość osób w otoczeniu i...też bym chciała je mieć. Co nie oznacza, że innym zazdroszczę samochodu. Raczej jest to dla mnie motywacja, by się usamodzielnić.

9. Kiedy ostatni raz płakałaś ze śmiechu i przez co?

Ostatni raz taką prawdziwą głupawkę z bolącym ze śmiechu brzuchem i płaczem miałam oglądając snapchatowe filmiki mojej siostry. Bawią mnie jej żarciki (te, które rozumiem). Wiecie, filtry i te sprawy. Trzeba mieć odpowiednią fazę.

10. Książka i film, którą zawsze polecasz innym

W tym roku odkryłam książki ks. Jana Kaczkowskiego, który urzekł mnie swoją życiową mądrością, postawą...wszystkim. Tak silnego człowieka rzadko kiedy spotyka się w życiu. Jeśli zaś chodzi o film to stawiam na klasykę i wygrywa Forrest Gump.

11. Tatuaże - co o nich sądzisz? Masz? Chciałabyś mieć? Jeśli tak, co byś sobie wytatuował?

Podobają mi się delikatne wzory na nadgarstku czy za uchem, ale nie zdecydowałabym się na tatuaż - obawiam się, że po jakimś czasie po prostu przestałby mi się podobać, zmieniłby mi się gust, zmieniłaby się moda. Analizując to, co jeszcze parę lat temu uważałam za ładne, jakie ubrania mi się podobały - wiem, że jest to wielce prawdopodobne, jeśli nie pewne ;D