Rzeczy do zrealizowania w 2017 roku spisałam już jakiś czas temu. Dałam im trochę dojrzeć, przejrzałam jeszcze raz i stwierdziłam - dobra, to jest to. Ze wszystkich pomysłów, które siedzą mi w głowie, wyłuskałam te, które wiążę z kreatywnością, czytaj-poznawaniem czegoś nowego, uczeniem się. Uważam, że lepiej odkrywać nowe rzeczy niż stać w miejscu, chociażby kroki miały być malutkie ;-).

Oto moja mała lista to do, czyli co zrobię u progu ćwierćwiecza?

Na sportowo: pójdę na zajęcia z jogi albo pilatesu. Marzą mi się już od dawna! Szczególnie joga, choć pilates jako sport przeznaczony dla osób po kontuzjach też kusi. Najzwyczajniej w świecie chciałabym iść na jakieś zajęcia grupowe, wzmocnić mięśnie i czuć się bardziej gibka :-). Jeszcze tylko kwartał i mogę myśleć o normalnych aktywnościach, szał ciał!

Praktycznie: w końcu zamknę rozdział pod tytułem ja, kierowca. Krótko i na temat ;-).

Planistycznie: będę dalej prowadzić własny kalendarz. Odkąd w wakacje pierwszy raz usłyszałam o idei bullet journalingu, czyli tworzeniu własnego, dopasowanego do indywidualnych potrzeb plannera, wiedziałam, że to coś dla mnie. Zaczynałam trzy razy. Najpierw, na próbę, w zwykłym zeszycie w kratkę...

Potem w wersji kwadratowej i na gładkim papierze, odręczne rysowanie tabelek było wyzwaniem: ;-))

Ostatecznie znalazłam spokój i stabilizację w memobooku - kartki w kratkę okazały się strzałem w dziesiątkę! Zależało mi na tym, by nie wpaść w kalendarzową paranoję i nie przesadzić ze skupianiem się na mało istotnych elementach, typu milion cienkopisów i rysowanie godzinami ozdobnych obrazków. Uważam, że kalendarz ma być przede wszystkim...kalendarzem, postawiłam praktyczność na pierwszym miejscu, to tu zapisuję plany tygodniowe, prowadzę kolekcję książek przeczytanych/do przeczytania, podobnie z filmami czy miejscami do odwiedzenia. Ozdobniki potraktowałam jako drugorzędny dodatek, w którym spełniam się biorąc udział w mikro wyzwaniach, o których w następnym punkcie ;-)

Wyzwaniowo: w październiku przypadkiem trafiłam na bloga Kasi (klik) i jej  wyzwanie kreatywne. Przez dwa tygodnie każdego dnia na instagramie wstawialiśmy interpretacje rysunkową bądź kaligraficzną hasła na dany dzień. Poznałam ciekawych ludzi, dobrze się bawiłam i...szczerze zdziwiłam, że ziomki z Poznania stanowiły tak liczną część wyzwaniowego zespołu :D Wkręciłam się, więc postanowiłam dołączyć do kolejnej, instagramowej zabawy #kreatywnebujo - przez cały styczeń odwzorowujemy w bullet journal hasła z rozpiski.

Piśmienniczo: biorąc udział w Zenjowym wyzwaniu zakładałam, że poćwiczę choć trochę ręczne pisanie. Zachwycają mnie piękne, fantazyjne napisy wykonywane brush penami,  specjalnymi pisadłami o końcówce pędzla (coś dokładnie w połowie drogi między pisakiem a pędzelkiem <3). Próbowałam swoich sił z moim starym aquash brushem, o którym rozpisywałam się tu (klik), jednak a. okazało się to za trudne, b. po ośmiu latach wspólnej zabawy końcówka się wysłużyła i nie spełnia się przy cieniutkich, precyzyjnych liniach. Wyzwanie przeżyłam więc tworząc obrazki techniką udawanej kaligrafii dla beginnerów - cienkopisem. Tymczasem traf chciał, że w grudniu Kasia zaczęła w swoim sklepie sprzedawać wcześniej przetestowane brush peny dla początkujących...;-) właśnie zakochuję się w tym zestawie (klik) i czuję, że jeśli nie kupie obu, to chociaż jedno z pisadeł i będę tworzy takie cuda:

Piśmienniczo po raz drugi: chciałabym ruszyć z pięknym pisaniem również na tablecie graficznym. W końcu! Tyle razy o tym myślałam i ostatecznie wybierałam inne priorytety. A przecież nie po to go kupiłam, żeby leżał i kwiczał z nudów, czas najwyższy odkurzyć Wacoma (którego, by the way, upolowałam z poleceni w świątecznej ofercie Biedronki w zeszłym roku w bardzo dobrej cenie, warto śledzić gazetkę :-).

Smakowo: pragnę odkrywać nowe smaki! W ciągu minionych dwunastu miesięcy przekonałam się do imbiru, jogurty naturalnego zamiast owocowego, pokochałam puddingi z nasion chia i wyrobiłam opinię na temat batatów. Przetestowałam jakieś kilkanaście nowych herbat i zaczęłam pić regularnie kawę (choć to ostatnie powinnam wykreślić ;-)). Chciałabym i w tym roku pozostać otwarta na nowe doznania smakowe, a co to będzie? Sama jestem ciekawa ;-)).

Na koniec...ja, Picasso: w 2017 chciałabym w końcu dokończyć obraz - pejzaż, który czeka od ładnych paru lat w za regałem. Czemu o nim zapomniałam?

No, to do dzieła!

Wszystkiego dobrego w kolejnym roku życia dla Was, ziomeczki <3

Liebster Bloger Award to zabawa blogowa polegająca na odpowiadaniu na zadane przez innego bloggera pytania. Taki typowy łańcuszek dla zabawy i lepszego poznania się. Jak głosi krążące w internetowej sieci hasło towarzyszące tejże zabawie - nominację otrzymuje się za dobrze wykonaną robotę. Czas najwyższy wziąć się więc do roboty, przerwać tę nienaturalnie długą ciszę blogową i zacząć robić dobre, produktywne rzeczy!

Na początek wysyłam wielkie dziękuję dla Kasi spod Palmy Kokosowej (tutaj) za zaproszenie do zabawy, miło mi się zrobiło czytając Twojego posta :-)

 Przechodząc do meritum: O co zapytała Kasia?

1. Tekst na blogu, z którego jesteś najbardziej dumny

Tekst o współczesnej księżniczce (tutaj) oddający moją filozofię życiową. Wciąż jestem pod wrażeniem tego, jakie wrażenie tekst wywarł na czytelnikach, fajne doświadczenie blogowe. ;-)

2. Spójrz za okno - opisz co widzisz :)

Patrząc przez parapet zastawiony moim mini ogródkiem na parapecie, który pnie się w górę...i w górę ;D widzę czereśnię, żywotniki, dwa świerki i brzoskwinię. Z boku majaczy falujący na wietrze parasol przeciwsłoneczny na balkonie. Czuć schyłek lata, ale jeszcze nie do końca jesień. Jest zdecydowanie zielono!

3. Najpiękniejsze miejsce, w którym byłeś

Hm, trudne pytanie, trudno porównywać warzywo z owocem, miasto z wsią, Polskę z zagranicą - każde z miejsc kryje w sobie innego rodzaju piękno. Postanowiłam więc trochę ogarnąć i pogrupować:

wybieram:

...spośród miejsc zagranicznych - Wenecja (piękne, wakacyjne chwile, historia, aktrakcyjne widoki, urokliwość...ach, długo by się można rozpływać, Wiedeń (czystość, przestrzeń - jestem zachwycona klimatem miasta), nie mogę też w tym miejscu nie wspomnieć o Taize - urok francuskiej wsi i wyczuwalna na każdym miejscu ludzka życzliwość tworzą miejsce piękne, idealne

...spośród miejsc polskich - zachwycił mnie Białystok! Największa niespodzianka wśród odwiedzanych przeze mnie miast. Poczucie przestrzeni w centrum miasta, dobra sieć dróg rowerowych (wcześniej nie widziałam nigdzie ronda rowerowego), czystość - pięknie.

4. Cecha, którą cenisz u innych, a sama jej nie posiadasz?

Umiejętność swobodnego przemawiania na forum bez stresu i splątania myślowego ;D Ach, nie każdy rodzi się mówcą. Jak dobrze, że skończyły się czasy prezentacji na zajęciach!

5. Najdziwniejsza rzecz, którą widziałeś w życiu?

Najbardziej abstrakcyjne z doświadczeń życiowych to spotkanie polskiej wokalistki na plaży w Szwecji. To było tak surrealistyczne przeżycie, że na długo zostanie w mojej pamięci ;-)

6. Ekstrawertyk/introwertyk - jaki jesteś?

Jak każdy człowiek, posiadam w sobie miks cech obu typów osobowości, ale  jednak przeważa introwertyzm. Dużo myślę, analizuję i potrzebuję czasu dla siebie. Równocześnie lubię spotkania z ludźmi i rozmowy.

7. Ktoś daje Ci możliwość cofnięcia czasu - korzystasz? Dokąd się cofniesz?

Oj, zdecydowanie nie chciałabym skoczyć w przód i zobaczyć, co mnie czeka. Z kolei cofnięcie czasu wydaje mi się bardzo kuszącą propozycją i cofnęłabym się do chwili przed wypadkiem, w wyniku którego ucierpiało moje kolano. Tu nie mam żadnych wątpliwości ;-)

8. Jest coś, czego zazdrościsz innym?

Prawo jazdy to rzecz, którą posiada większość osób w otoczeniu i...też bym chciała je mieć. Co nie oznacza, że innym zazdroszczę samochodu. Raczej jest to dla mnie motywacja, by się usamodzielnić.

9. Kiedy ostatni raz płakałaś ze śmiechu i przez co?

Ostatni raz taką prawdziwą głupawkę z bolącym ze śmiechu brzuchem i płaczem miałam oglądając snapchatowe filmiki mojej siostry. Bawią mnie jej żarciki (te, które rozumiem). Wiecie, filtry i te sprawy. Trzeba mieć odpowiednią fazę.

10. Książka i film, którą zawsze polecasz innym

W tym roku odkryłam książki ks. Jana Kaczkowskiego, który urzekł mnie swoją życiową mądrością, postawą...wszystkim. Tak silnego człowieka rzadko kiedy spotyka się w życiu. Jeśli zaś chodzi o film to stawiam na klasykę i wygrywa Forrest Gump.

11. Tatuaże - co o nich sądzisz? Masz? Chciałabyś mieć? Jeśli tak, co byś sobie wytatuował?

Podobają mi się delikatne wzory na nadgarstku czy za uchem, ale nie zdecydowałabym się na tatuaż - obawiam się, że po jakimś czasie po prostu przestałby mi się podobać, zmieniłby mi się gust, zmieniłaby się moda. Analizując to, co jeszcze parę lat temu uważałam za ładne, jakie ubrania mi się podobały - wiem, że jest to wielce prawdopodobne, jeśli nie pewne ;D   

W podpunkcie c. wspominałam o nowych produktach spożywczych w domu - nasiona chia to jeden z nich. Początkowo dodawałam je po prostu jako dodatek do kompozycji jogurt naturalny+owoc ot tak, bo dobrze wpływają na zdrowie dzięki równowadze kwasów tłuszczowych. Po jakimś czasie olśniło mnie, że to przecież te słynne nasionka, z których robi się pudding chia. Zalane dowolnym płynem pęcznieją i  po kilku godzinach powstaje intrygująco wyglądająca masa budyniowa. Nasionka same w sobie nie mają smaku, przejmują go w dużej mierze z płynu. Próbowałam wersji z mlekiem krowim oraz sojowym plus z dodatkiem owoców.

Wnioski: średnio przypasował mi smak budyniu sojowego. Zdecydowanie wolę najzwyklejsze mleko. Może następnym razem spróbuję migdałowego? Jeśli zaś chodzi o owoce - lepiej sięgnąć po te o zdecydowanym, kwaśnym smaku - maliny, owoce leśne (tu akurat próbowałam w formie musu) czy kiwi dają dobrze radę.

Na zakończenie jeden z moich najnowszych tworów, czyli fasolinek - murzynek, który zamiast mąki zawiera czerwoną fasolę z puszki. Oprócz tego - banany, no i rzecz jasna - kakao. Smakuje identycznie jak większość wegańskich, słodkich wypieków, które miałam okazję spróbować. Jednak nie jest wegański, bo zawiera jajka.

Wnioski: ciasto ma wspaniałą konstystencję - fasolinek jest taki idealnie sprężysty, mięciutki, nie ma w nim grama nadmiernej suchości. Pięknie pachnie bananami. Trochę mniej nimi smakuje. Nie jest typowo słodki, więc amatorom ciast z gatunku sugar, yes, please dodałabym solidną porcję miodu lub słodki krem do przełożenia. To ciasto mnie autentycznie intryguje i uważam, że ma potencjał. Najlepiej określa je przymiotnik specyficzne. Chciałabym wypróbować warianty z różnym natężeniem słodyczy.

Lipcowe eksperymentowanie z jedzeniem pozwoliło mi odkryć przepisy łatwe i zarazem szybkie, a przede wszystkim - pozwoliło zapoznać się z nowymi, nieoczywistymi smakami. Czasem warto się przełamać i spróbować czegoś trochę dziwnego. Pierwszy raz w życiu doznałam odczucia, że coś mi smakuje i jednocześnie nie smakuje...inspirujące doznanie ;-)

Ziomeczki, jak tam w Waszych kuchniach? Lubicie eksperymenty i sięganie po nieznane, egzotyczne smaki?  Co ostatnio wpadło Wam w ręce/garnki/piekarniki?

Sobotnie, cieplutkie przedpołudnie. Mogłam w tym momencie siedzieć na własnym absolutorium, rzucić biretem i zrobić pamiątkowe zdjęcie w todze. Jednak nie zdecydowałam się na to, co w sumie kłóci się z tematem przewodnim tego posta, bo jak mówienie w życiu TAK ma się do rezygnowania z czegoś? Tak, moją logiką jest brak logiki i jestem do tego przyzwyczajona ;-)

 Jak wspominałam, w ostatnim poście, tegoroczny początek lata do dla mnie okres dość przełomowy - koniec studiów, koniec tyyyylu lat nauki, czas przeskoczyć na inny schodek drabiny życia i zacząć coś nowego. Teoretycznie mogłabym rozciągnąć jeszcze troszkę czas i bronić się we wrześniu - i, mówiąc szczerze, nawet przeszło mi to przez myśl - ale głośniej krzyczał jednak wewnętrzny głos mówiący, że zioom, ogarnij się, rusz tyłek i zamknij rozdział pt. "Studia", bo szukasz tylko wymówek, żeby odłożyć pracę. No i tak, było w tym sporo racji ;-) Napisanie magisterki nie było tylko napisaniem magisterki, ale udowodnieniem sobie, że mogę pokonać własne słabości i tak, tylko ode mnie zależy, czy dam radę. I jestem teraz z siebie bardzo dumna! A kto studiuje kierunek typowo projektowy ten wie, że napisanie pracy zajmuje sporo czasu - poza wypoceniem książki drugie tyle poświęca się na opracowania graficzne, analizy, wymyślenie projektu, plansze z podsumowaniem całości pracy...no, troszkę tego jednak jest.

<3

Miesiące problemów z kolanem nauczyły mnie super rzeczy: najbardziej boli to, co niewyleczone.
I to w sumie pięknie sprawdza się w różnych dziedzinach życia. Przed operacją bardzo bałam się bólu po zejściu znieczulenia. Skoro po każdym z nawracających skrętów bolało taaaaak strasznie, to jaki dopiero ból mnie czeka po szyciu tego, co zepsute? Życie, jak to życie - lubi robić niespodzianki. Zaczął się drugi tydzień po zabiegu, a ból od tego czasu ani razu nie okazał się nawet w połowie tak nieznośny, jak przy każdym ze skręceń w minionym roku. Życiowa logika - spodziewam się dramatu, ten nie przychodzi. I dla balansu, nie spodziewam się - przychodzi ból z gorszym natężeniem. 

Lekcja z tematem kolanko bardzo dosadnie uzmysłowiła mi, że granice są tylko w głowie i tylko ode mnie zależy co zrobię ze swoim życiem. Napisanie magisterki w pierwszym terminie to jedno z pierwszych działań , które podjęłam w ramach akcji działania na tak, czyli nie zamykania się na nowe, lecz brania losu we własne ręce. Szkoda marnować energię na odkładanie życia na później.